Ozon został odkryty przez fizyka holenderskiego V. Marum w 1785 roku, zaś w 1848 roku niemiecki fizyk C. Schonboun nazwał go ozonem z powodu zapachu ( od grec. Ozon- pachnący).

Ozon - tritlen (O3) to jedna z odmian alotropowych tlenu, która posiada silne własności aseptyczne. Działa na zasadzie utleniania - kiedy naładowana statycznie cząsteczka ozonu wchodzi w kontakt z elementem utlenialnym, cząsteczka ozonu natychmiast przechodzi w tlen. Podczas działania ozonu dodatkowy atom tlenu uwalniany jest z cząsteczki i wiąże się on z materiałem, na który ozon działa.

Ozon stosuje się przy wyjaławianiu wody, a jako mieszanka tlenowo-ozonowa działa bardzo silnie bakteriobójczo - dezaktywuje wtedy mikroorganizmy, usuwa bakterie, wirusy oraz grzyby. Ozon jest także jednym z najważniejszych gazów, występujących w stratosferze. Odgrywa on rolę światłofiltra , ochraniającego całe życie na Ziemi przed promieniami ultrafioletowymi o długości fali 260-280 nm i pochłaniającego podczerwone promieniowanie Ziemi, które przeszkadza w jej oziębieniu.

Ozon to jeden z najsilniejszych utleniaczy, który znalazł szerokie zastosowanie w neutralizowaniu przykrych zapachów (np.: dym tytoniowy, zapach zwierząt), w medycynie, w gastronomii, w motoryzacji, w ogrodnictwie oraz przy usuwaniu szkód po zalaniach, powodziach i po pożarach.

Ze względu na fakt, iż ozon ma on mocny rozpoznawalny zapach i bardzo niewielkie stężenia są natychmiast wyczuwalne dlatego praca z ozonem jest bezpieczna.

Ozon to jeden z najsilniejszych utleniaczy. Jest silniejszym utleniaczem niż tlen. Jest zdolny do utleniania praktycznie wszystkich związków nieorganicznych i organicznych.

Ciekawostka:
Ozon tworzy się w górnych warstwach atmosfery, gdzie słoneczne promieniowanie ultrafioletowe rozrywa podwójne wiązania w cząsteczkach tlenu. Powstały w sposób wolny tlen łączy się z dwu-atomowymi cząsteczkami tlenu i tworzą się cząsteczki trójatomowe - czyli OZON.